środa, 30 września 2026

Haydnowskie oratorium na scenie Filharmonii Łódzkiej


25 września 2026 roku w Sali Koncertowej Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina odbył się wieczór oratoryjny poświęcony jednemu z najwybitniejszych dzieł wokalno-instrumentalnych w historii muzyki – Stworzeniu świata (Die Schöpfung, Hob. XXI:2) Josepha Haydna. Słowo wstępne wygłosił i prowadzenie koncertu objął Marcin Majchrowski z Polskiego Radia.


Fot. Dariusz Kulesza – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


Pomysł skomponowania tego monumentalnego utworu zrodził się podczas podróży kompozytora do Londynu. Zainspirował go tam potężny dorobek Jerzego Fryderyka Händla, z którego twórczością Haydn zetknął się wprawdzie już wcześniej w Wiedniu, lecz dopiero w Anglii doświadczył jej w pełnej skali. W latach 1791–1792 austriacki mistrz wziął udział w koncertach festiwalowych w Westminster Abbey ku czci Händla. Usłyszał tam m.in. Mesjasza oraz Izraela w Egipcie w wykonaniu potężnego, blisko tysiącosobowego aparatu wykonawczego. Będąc pod ich wrażeniem stworzył trzyczęściowe oratorium oparte na starotestamentowej Księdze Rodzaju, Księdze Psalmów oraz Raju utraconym Johna Miltona. Dzieło to połączyło barokowy przepych z klasyczną przejrzystością i wczesnoromantyczną wrażliwością orkiestrową. Pierwsze dwie części ukazują sześć dni stworzenia świata, natomiast część trzecia stanowi dziękczynny hymn pierwszych ludzi w rajskim ogrodzie.

Aparat wykonawczy zgromadzony tego wieczoru na łódzkiej scenie poprowadził Artur Koza – kierownik artystyczny Chóru Filharmonii Łódzkiej, dyrygent ceniony za rygorystyczne podejście do intonacji, dynamiki i selektywności brzmienia zespołów wokalnych. Do partii solowych zaangażowano czeską sopranistkę Karolínę Levkovą, występującą m.in. w Teatrze Narodowym w Pradze śpiewaczkę charakteryzującą się krystaliczną emisją i jasnym timbrem, brytyjskiego tenora Petera Kirka będącego specjalistą od muzyki dawnej z bogatym dorobkiem na scenach europejskich i wyróżniającego się nienaganną dykcją, a także ciepłą barwą oraz polskiego basa Michała Rudzińskiego, laureata międzynarodowych konkursów, dysponującego osadzonym, szlachetnym głosem o szerokim wolumenie.

Interpretacja w wykonaniu muzyków Filharmonii Łódzkiej i solistów opierała się na trzech kluczowych elementach dzieła. Pierwszym z nich było mistrzowskie oddanie orkiestrowego malarstwa dźwiękowego. Słynny wstęp Przedstawienie Chaosu (Vorstellung des Chaos), w którym Haydn operował antycypującymi romantyzm dysonansami i zawieszonymi pauzami, został przez Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Łódzkiej zagrany z dużym wyczuciem. Muzycy idealnie oddali stan nicości przed stworzeniem świata. Nie będę ukrywać, że akurat ten fragment dzieła nie należy do moich ulubionych, ponieważ powoduje we mnie poczucie emocjonalnego dyskomfortu, ale już przejście z mrocznego c-moll do rozświetlonego C-dur na słowie „Licht” pozostawia efekt gęsiej skórki. Doskonale też wybrzmiały głosy zwierząt – ryczący lew, śpiew ptaków, tętent biegnących jeleni. Był to majstersztyk wykonawczy, który rzeczywiście wywoływał metafizyczne poczucie wznoszenia dosłownie z chaosu ku światłości i sile.

Drugim elementem była precyzja i dramatyzm partii chóralnych. Chór w Stworzeniu świata pełni funkcję nawiązującą do greckiej tragedii oraz händlowskiego monumentu – jest głosem ludzkości i wszechświata oddającego cześć Stwórcy. Chór Filharmonii Łódzkiej został doskonale przygotowany przez Artura Kozę do wykonania tego zadania i wykazał się doskonałą umiejętnością budowania stopniowych kulminacji dynamicznych.

Trzecim istotnym elementem była podwójna rola solistów. Haydn zastosował zabieg powierzenia trójce śpiewaków ról podwójnych: w części I i II występują oni jako Archaniołowie (Gabriel, Uriel, Rafał), natomiast w części III sopran i bas wcielają się w Ewę i Adama (tenor pozostaje narratorem). Wykonanie w Filharmonii Łódzkiej podkreśliło ewolucję emocjonalną – od hieratycznego, transcendentnego tonu boskich posłańców w pierwszych dwóch częściach po intymny, liryczny i organiczny wymiar relacji pierwszych ludzi w raju. Bas Michała Rudzińskiego budował stabilny, ziemski fundament dla opisów materii i rajskiego dialogu. Tenor Petera Kirka, symbolizujący światło i intelekt, stanowił idealne ogniwo łączące i narracyjne, choć momentami wydawał mi się zbyt subtelny – chwilami nikł przytłoczony przez gęstą fakturę orkiestry w pierwszej części dzieła. Sopran Karolíny Levkowej natomiast wnosił eteryczny blask i koloraturową lekkość. W zespołowych tercetach śpiewacy osiągnęli pełną synergię brzmieniową: szlachetny rezonans basu, jasna średnica tenora oraz promienny sopran stworzyły idealnie zbalansowaną i przejrzystą przestrzeń akustyczną. Jednak najbardziej spodobał mi się tego wieczoru Michał Rudziński, którego partia wokalna odpowiadała za opisy stwarzania elementów materialnych (skały, morza, zwierzęta). W tercetach solowych jego głos nadawał całości stabilność i głębię, a w duetach z Ewą w III części ujawnił przyjemnie ciepłą, kantylenową szlachetność. Wspólnie z Karolíną Levkovą stworzyli naprawdę wspaniały duet.

Podsumowując - był to bardzo udany, dobrze wyważony koncert, który pozostawił słuchaczy z poczuciem obcowania z klasyką najwyżej próby. Artur Koza sprawnie połączył dynamiczny aparat orkiestrowy i chóralny z subtelnością partii solowych. Dał przy tym zespołowi przestrzeń do stworzenia interpretacji pozwalającej słuchaczom niemal zmysłowo odczuć skalę i bogactwo opowiadanego aktu stworzenia. 



Fot. Dariusz Kulesza – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


Fot. Dariusz Kulesza – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


Fot. Dariusz Kulesza – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


Fot. Dariusz Kulesza – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


***


Koncert oratoryjny: Stworzenie świata 
Filharmonia Łódzka
25 września 2026

Wykonawcy:

  • Karolina Levková – sopran
  • Peter Kirk – tenor 
  • Michał Rudziński – bas
  • Artur Koza – dyrygent
  • Chór FŁ (przygotowanie: Artur Koza)
  • Orkiestra Symfoniczna FŁ

Program:

  • Joseph Haydn - Stworzenie świata [100']

Prowadzenie koncertu: Marcin Majchrowski 

 

 

 



poniedziałek, 28 września 2026

Przeciwko przezroczystości. O spektaklu „Niech żyje życie. Rapsodia”

 
Najnowsza premiera na Małej Scenie Teatru Nowego im. Kazimierza Dejmka w Łodzi dotyka tematu rzadko obecnego w polskim teatrze w sposób tak bezpośredni, a przy tym wyzbyty z taniego sentymentalizmu. Spektakl Niech żyje życie. Rapsodia w reżyserii Tadeusza Kabicza, powstały na podstawie tekstu Przemysława Pilarskiego, przywraca przestrzeń dla dojrzałej miłości, pożądania oraz emocjonalnej bliskości. Punktem wyjścia dla przedstawienia stały się autentyczne materiały z warsztatów dla seniorów „Miłość nie rdzewieje” oraz literatura seksuologiczna i psychoterapeutyczna. Twórcy przełożyli te źródła na kameralny, wielogłosowy esej sceniczny, skutecznie przełamujący społeczną niewidzialność starszego wieku.


Fot. HAWA


Struktura dramatyczna spektaklu ma charakter rapsodyczny – to precyzyjny montaż osobistych wyznań, monologów i scen zbiorowych. Przemysław Pilarski z wyczuciem balansuje między tonem tragikomicznym a gorzką refleksją obyczajową. Zamiast tradycyjnej, linearnej fabuły widz otrzymuje mozaikę mikronarracji, w których pragnienie afektu i zmysłowości ściera się z lękiem przed śmiesznością, odrzuceniem czy samotnością. Istotnym walorem tekstu jest brak dydaktyzmu i ucieczka od hagiografii starszego wieku – postaci mówią językiem pełnym pęknięć, autoironii i czarnego humoru, co nadaje wypowiedziom autentyzm i chroni całość przed patosem.

Oprawa wizualna Mateusza Karolczuka konsekwentnie buduje przestrzeń intymności. Scenograf rezygnuje z dosłownej aranżacji wnętrz na rzecz umownej, wielofunkcyjnej płaszczyzny nasyconej dyskretnymi rekwizytami-symbolami, tworzącymi rodzaj scenicznego rekwizytorium pamięci. Charakterystyczny dla Małej Sceny skrócony dystans między widownią a aktorami sprawia, że każdy ruch czy zmiana ustawienia przedmiotu zyskują rangę prywatnego wyznania. Podobnie rzecz ma się z muzyką, która balansuje między „radiowym” hitem a intymnością, stanowiąc dopełnienie przeszłości bohaterów. Reżyseria światła Artura Wytrykusa operuje natomiast ciepłą, skupioną plamą, która precyzyjnie wycina postaci z mroku, budując malarskie światłocienie i eksponując mimikę oraz gesty wykonawców.

Ruch sceniczny, zaprojektowany w ścisłej harmonii z biologiczną prawdą bohaterów, cechuje wysoka kultura inscenizacyjna. Tadeusz Kabicz rezygnuje ze sztucznej ekspresji na rzecz mikrogestów: wahania dłoni przed dotykiem, subtelnego napięcia mięśni czy stopniowego przełamywania dystansu fizycznego. Cielesność osób dojrzałych jest tu traktowana z pełnym szacunkiem – nie stanowi przedmiotu karykatury ani żartu, lecz staje się naturalnym nośnikiem życiowego doświadczenia, pamięci i wciąż żywej potrzeby czułości. Budowanie tak subtelnej relacji wymaga od wykonawców najwyższej próby aktorstwa psychologicznego i ogromnego wyczucia materii scenicznej.

Siłą łódzkiego przedstawienia jest wyrównana, a przy tym znakomita zespołowa gra aktorów. Barbara Dembińska i Jolanta Jackowska tworzą kreacje nasycone niuansami, sprawnie łącząc sceniczną stanowczość z poruszającą wrażliwością. Sławomir Sulej oraz Gracjan Kielar przełamują powielane w popkulturze schematy męskości w starszym wieku, pokazując pęknięcia w wizerunku mężczyzn wycofanych czy samowystarczalnych. Maciej Bisiorek natomiast precyzyjnie spaja poszczególne sekwencje, dbając o rytm wypowiedzi i płynność scenicznych przejść, prowokując przy tym publiczność do ekspresji i zajęcia własnego stanowiska. Cały zespół funkcjonuje jak sprawny organizm, w którym poszczególne indywidualności składają się na spójny, polifoniczny chorał. W grze aktorskiej pojawiają się prawdziwe perełki – pozornie drobne gesty, spojrzenia czy mikromimika – mocno podbudowane doskonale przepracowanymi emocjami.

Niech żyje życie. Rapsodia w Teatrze Nowym w Łodzi to spektakl mądry, powściągliwy i niezwykle potrzebny. W zaledwie siedemdziesięciominutowej formie twórcy połączyli teatr faktu z poetycką wrażliwością, dając donośny i dojrzały głos tym, których emocjonalne potrzeby bywają w przestrzeni publicznej przezroczyste. Przedstawienie zgrabnie wpisuje się w nurt teatru terapeutycznego i zaangażowanego społecznie. Przywraca odwagę istnienia osobom pomijanym ze względu na wiek, sprawność fizyczną, tożsamość czy preferencje, oddając im podmiotowość, ciało, emocje i pełne prawo do życia.


Fot. HAWA



Fot. HAWA



Fot. HAWA



Fot. HAWA



Fot. HAWA


***



Niech żyje życie. Rapsodia
- Przemysław Pilarski


Teatr Nowy im. K. Dejmka w Łodzi
Premiera: 25 września 2026, Mała Scena



Realizatorzy:

Reżyseria: Tadeusz Kabicz
Scenografia i kostiumy: Mateusz Karolczuk
Reżyseria światła: Artur Wytrykus
Kompozytor: Szymon Sutor
Inspicjentka: Agnieszka Choińska


Obsada:

Maciej Bisiorek (Pingwinek)
Barbara Dembińska (Baba)
Jolanta Jackowska (Niewidzialna kobieta)
Gracjan Kielar (Niewidzialny mężczyzna)
Sławomir Sulej (Dziad)







środa, 23 września 2026

Między swobodą a zadumą. Tansman i Lutosławski na otwarcie sezonu w Filharmonii Łódzkiej

 

Piątkowy wieczór (18 września) w Filharmonii Łódzkiej udowodnił, że muzyka to nie tylko zbiór nut, ale przede wszystkim fascynująca opowieść o ludzkich losach. Inauguracja sezonu 2026/2027, zamykająca jednocześnie drugą kadencję dyrektora artystycznego Pawła Przytockiego, zabrała nas w podróż śladami dwóch muzycznych gigantów XX wieku: Aleksandra Tansmana i Witolda Lutosławskiego. Zaproponowany repertuar okazał się spójną, choć pełną kontrastów narracją.


Pierwsza część wieczoru należała do Aleksandra Tansmana (1897–1986), urodzonego w Łodzi kompozytora i pianisty, który większość życia spędził na emigracji, głównie w Paryżu. Należał do ścisłej elity światowej awangardy. Przyjaźnił się m. in. z Maurice'em Ravelem, Igorem Strawińskim czy wreszcie – Charliem Chaplinem, który ułatwił mu uzyskanie w Stanach Zjednoczonych azylu po wybuchu II wojny światowej. Tansman, od dawna znany i doceniany na całym świecie, w Polsce nadal jest odkrywany. Podczas wczorajszego wieczoru usłyszeliśmy dwa utwory, które świetnie ilustrują ewolucję jego stylu.


Fot. Marcin Stępień – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej

Jako pierwszą usłyszeliśmy Symphonie de chambre (Symfonię kameralną). To zwięzła, zaledwie piętnastominutowa kompozycja o strukturze rygorystycznej, wręcz neoklasycznej. Rozpoczyna ją motoryczna, precyzyjna Toccata, po której następuje pełna lirycznego smutku Élégie. Całość wieńczy wirtuozerski Final. Fuga. To Tansman europejski – erudycyjny, ceniący klarowność formy i nawiązujący do mistrzów baroku, ale piszący językiem pełnym nowoczesnej harmonii. Orkiestra pod batutą Przytockiego świetnie oddała klarowność faktury tego utworu, łącząc motoryczną rytmikę z liryzmem.

W II Koncercie fortepianowym dostrzegamy Tansmana amerykańskiego. Kompozytor zadedykował to dzieło Chaplinowi – jest ono swoistą muzyczną biografią słynnego komika i dowodem na to, jak organicznie twórca asymilował nowe zjawiska kulturowe. W partyturze wyraźnie słychać wpływy jazzu i synkopowanych rytmów, które w tamtym czasie fascynowały Europę, a w Nowym Świecie stanowiły symbol wolności. Trzeba tu jednak zaznaczyć, że wprowadzenie elementu jazzowego nie miało charakteru dosłownej cytacji czy crossoveru, lecz było neoklasyczną stylizacją – przetworzeniem amerykańskiego idiomu rytmicznego przez filtr europejskiej erudycji i polskiej wrażliwości kompozytorskiej. Utwór tętni brawurą, nie tracąc przy tym klasycznej dyscypliny. Jako solista przy fortepianie zasiadł Jonathan Plowright – brytyjski pianista, absolwent Royal Academy of Music i wielki ambasador polskiej muzyki (od Chopina po Żeleńskiego i Melcera). Jego interpretacja była wirtuozerska, ale pozbawiona pustego popisu. Plowright idealnie zbalansował akademicką precyzję z jazzowym, niemal improwizowanym „luzem”, doskonale dialogując z łódzką orkiestrą.


Fot. Marcin Stępień – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej

Druga część wieczoru przyniosła zmianę ciężaru gatunkowego. Po iście amerykańskiej energii Tansmana nadszedł czas na Witolda Lutosławskiego (1913–1994) – kompozytora, który nie musiał emigrować, by jego muzyka stała się językiem uniwersalnym. Lutosławski, wywodzący się z ziemiańskiej rodziny, stał się jednym z najważniejszych twórców awangardy XX wieku. Słynął z niezwykłej elegancji, precyzji myślenia i innowacyjnego podejścia do dźwięku (twórca tzw. aleatoryzmu kontrolowanego). Orkiestra pod batutą Pawła Przytockiego wykonała jego IV Symfonię. To ostatnie wielkie dzieło w dorobku kompozytora, prawykonane w 1993 roku w Los Angeles.

Utwór stanowi esencję dojrzałego stylu Lutosławskiego, w którym po raz kolejny (i ostatni) sięgnął on po swoją ulubioną, dwuczęściową formę. Część pierwsza to rodzaj ekspresyjnego „przygotowania” – zbiór niezależnych, fascynujących epizodów dźwiękowych, które mają zaintrygować i wciągnąć słuchacza. Dopiero druga część przynosi właściwe rozwinięcie i główny ciężar emocjonalny. Muzyka ta jest niezwykle gęsta, refleksyjna, wręcz nostalgiczna. Łódzcy filharmonicy pod wodzą Przytockiego wykazali się tu niezwykłą wrażliwością barwową, pięknie budując kulminacje i pozwalając muzyce „oddychać” w momentach wyciszenia. Kontrola nad dynamiką i umiejętność budowania napięcia w długich, nakładających się na siebie planach dźwiękowych sprawiły, że muzyka wybrzmiała z należytą głębią i powagą.

To był wieczór dla mnie wysoce satysfakcjonujący. Zestawienie ekstrawertycznego, otwartego na świat Tansmana z introwertycznym, wpatrzonym w głąb siebie Lutosławskim dało nam, słuchaczom, pełen obraz tego, jak różnorodna i fascynująca potrafi być polska muzyka ubiegłego stulecia.


Fot. Marcin Stępień – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


Fot. Marcin Stępień – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej

Fot. Marcin Stępień – z Archiwum Filharmonii Łódzkiej


***


Inauguracja sezonu Artystycznego 2026/2027
Filharmonia Łódzka
10 września 2026


Wykonawcy:

Jonathan Plowright – fortepian
Paweł Przytocki – dyrygent
Orkiestra Symfoniczna FŁ

Program:

Aleksander Tansman – Symphonie de chambre [15']Toccata
Élégie
Final. Fuga
Aleksander Tansman – II Koncert fortepianowy [25']Allegro risoluto
Scherzo
Lento
Finale
Witold Lutosławski – IV Symfonia [20']

Prowadzenie koncertu: Karol Furtak (Polskie Radio)



Radość tańca. Nowa „Coppélia” w Teatrze Wielkim w Łodzi

W minioną sobotę, 17 października 2026 roku, po dwudziestu sześciu latach nieobecności, na scenę Teatru Wielkiego w Łodzi powróciła Coppélia...